Hoe overleef ik Zuid Afrika - deel 7 Byebye Swaziland

De pechdag van Lyor zette zich vannacht door. Met een enorme bons viel hij uit zijn bed, bijna twee meterlager kwam hij op de grond terecht. De hele camper stond te schudden en te gillen. Wonder boven wonder heeft hij er alleen een buil en een schram aan over gehouden.

Om ons Swazi-geld op te maken doen we voor de grens nog even boodschappen in Swaziland alvorens we de grens naar Zuid Afrika oversteken. Isabelle en Lyor zoeken de lekkerste lollies uit bij een marktkraampje.

Deweg naar Hluhluwe (tsjoe tsjoe wie) gaat over mooie bergen en langs vrolijke, zwaaiende mensen. In dit deel zijn nauwelijks auto's te zien, laat staan brommers of fietsen. Iedereen loopt of gaat met de bus.

Bij de grens maken we opnieuw een staaltje apartheid mee. Wij staan keurig in de rij te wachten tot we aan de beurt zijn. Dan stopt er een auto vol blanke Afrikanen. Moeder stapt uit, loopt met een stapel passen langs de rij zo naar de douanebeambte toe. Gooit de passen neer en de beambte pakt ze direct op, stempelt ze af en geeft ze aan haar terug. De zwarten in de rij zeggen niets en kijken alleen maar toe. De blanke dame pakt de passen aan en loopt weer weg. Binnen een minuut kan zij de grens passeren. Alle anderen doen daar minimaal een uur over. De beambte merkt ons in de rij op en wenkt ons, we mogen voor. 'Nee' schudden wij, we wachten op onze beurt. Vol ongeloof kijken alle zwarte mensen om ons heen ons aan. Daarna breekt er een lach door. Wij komen zeker niet uit Zuid Afrika? Zeker uit Europa?

We rijden door en komen in de zengende hitte aan bij een klein dorpje. Hier moet ergens onze volgende camping zijn. We vinden met veel moeite de weg. Geen asfalt en dat voor de komende 20 kilometer niet. Als we eindelijk bij de 'camp' aan komen zit het hek op slot. We bellen aan. Via een intercom zegt een stem ons dat we het hek open kunnen maken en dat we het weer zorgvuldig achter ons moeten afsluiten. Binnen het hek moeten we de weg volgen, dan komen we vanzelf bij haar huis. We doen het en rijden het hek binnen. Na 20 minuten over een zandweg te hebben gereden zien we inderdaad een huis. De eigenaresse verwelkomt ons met haar kinderen. Hoe moeten die hier ooit naar school? In de verste verte is hier geen huis, dorp of school te vinden!

We mogen een plek uitzoeken, we zijn vandaag de enige gasten. De campground bestaat uit een bos met af en toe een sanitair gebouw. We kiezen een plek vlakbij het sanitair en redelijk dicht bij het zwembad. Wat een natuur (groen) om ons heen, en wat een rust. Heel veel rust. In de nacht vind ik het toch wat té rustig. Echt in the middle of nowhere. Zelfs het huis van de eigenaresse ligt op ruim een kilometer.

In het zwembadje springt Lyor dat het een lieve lust is. Telkens maar weer opnieuw om te kijken hoe ver hij kan komen. Samen met het zoontje van de eigenaresse. Jammer dat hondje Zero (van het jochie)er telkens bij komt springen. Isabelle werpt zich op als dierenverzorger door een vlinder uit het zwembad te redden en daarna zorgvuldig droogblazen en neerzetten op een veilige plek. O, wat is het hier toch heerlijk. Geen mensen, geen lawaai, geen computers, geen telefoon, lekker niets.

Hoe overleef ik Zuid Afrika - deel 6 Aanvalluh en au!

Eindelijk was het zover: Isabelle ging paardrijden! Samen met Susan stond ze om 8 uur al bij de stallen een lief paard uit te zoeken. Al snel gingen Susan en Isabelle op pad met een ranger, paardrijden dwars door het Nationaal park, langs de zebra's, gnoe's, impala's, blesbocks, nijlpaarden en krokodillen. Susan genoot enorm van de tocht: voor haar uit zat haar dochter fier op haar paard temidden van de prachtige natuur. Hoe trots kun je zijn als moeder?

De ranger vertelde van alles over de dieren, vogels en bomen en over de Execution Mountain. Een kale rotsachtige berg waar we ook langsreden. Criminelen en moordenaars moesten hier naar de top lopen en werden dan gedwongen er van af te springen! Als je het niet deed kreeg je een speer in de rug! Oftewel: opgeruimd staat netjes. Vol ontzag en afkeer keken we nog maar eens naar de berg.

De mannen onder ons hadden ondertussen een mountainbike gehuurd en fietsten ook door het park. Zij waren zonder ranger maar zij gingen dan ook meer naar het bewoonde gedeelte om wat inkopen te doen in de plaatselijke plaggenhut.

Moe en bezweet kwamen we alle vier terug. Tijd voor een duik in het zwembad. Isabelle lag er (zoals gewoonlijk) als eerste in. Lyor en Susan kwamen later aangelopen. Susan had een turquoise strandjurk aan en dat vonden alle bijen in het park wel een heel mooi object om op af te vliegen. In no-time zat Susan van top tot teen onder de bijen. Haar eerste reactie was Lyor snel wegsturen. 'Lyor, rennen naar het zwembad en spring er in!'. Eerst aarzelend (mama helpen) maar daarna overwon de angst en rende hij huilend en schreeuwend weg. Naar zijn zus. Ik probeerde ondertussen de andere kant op te rennen, weg van de zwerm bijen. Het lukte me niet. Toen maar proberen ze van me af te slaan. Dat ging moeilijk. De rangers van het park hadden mij al opgemerkt maar durfden niet dichterbij te komen. Dus ging ik maar verbeten door met de beesten van me af te slaan. Toen ik bij-vrij leek te zijn zag ik Jorgen aan komen rennen, gealarmeerd door Isabelle en Lyor. Met z'n allen liepen we naar het zwembad waar ik direct in het water sprong om de beten af te koelen. Bij het uittrekken van mijn jurk bleken er nog een paar onder te zitten.

Later hoorde ik van de rangers dat de blauwe kleur bijen aantrekt. Ik heb gelijk de jurk weggedaan. Die hoef ik niet meer.

In het zwembad ging de pijn van de beten langzaam weg en we gingen met z'n vieren volleyballen in het water. En daar kregen we nog een pechvogel. Lyor dook achterover naar de bal en kwam toen met zijn hoofd op de rand terecht. Zo hard dat zelfs mensen die langs de kant zaten te lezen opsprongen en bezorgd kwamen informeren hoe het met Lyor ging. Ook al omdat Lyor beduusd van de klap even stil op de rand bleef zitten. Uiteindelijk bleef het bij een schaafwond en dikke bult.

's Avonds willen we de dag toch leuk afsluiten en besluiten in het kamp-restaurant te gaan eten. En wat staat er op het menu als je midden in een natuurreservaat zit? Juist ja, impala, warthdog en bushbock. Allemaal vers gevangen binnen een straal van een kilometer. Isabelle, onze vegetarier vindt het helemaal niets en praat ook haar broertje een schuldgevoel aan. Bij Jorgen en Susan overheerst de nieuwsgierigheid, wij gaan voor de bushbock (soort hert).

Als we van het restaurant teruglopen naar de camper staan er allemaal zebra's aan onze camper en picknick tafel te snuffelen. Verwend als we zijn kijken we er niet eens meer van op.

Hoe overleef ik Zuid Afrika - deel 5 Swaziland

We zouden vroeg vertrekken (5.00 uur), maar omdat de accu van de camper los zat en dit eerst met behulp van de buurman verholpen moest worden, had Isabelle de tijd om nog even in het zwembad te springen. Net als gisteren wilde zij van een hoge muur naast het zwembad springen om een bommetje te maken. Ze rent naar het zwembad (op dit vroege tijdstip is ze nog niet eens de eerste!), legt haar handdoek neer, draait zich om, springt en OEPS. In de lucht merkt ze dat het zwembad niet meer met water van 1.60 m gevuld is maar slechts 40cm!!! AUUUUUWWW! Dat doet zeer bij het neerkomen. Gelukkig blijft ze heel.

We rijden het Kruger Park uit en even later ook Zuid Afrika, we gaan vandaag naar Swaziland. Het is even wachten bij de grens. Ze willen alles van ons weten, wie wij zijn, wat we gaan doen, hoe lang we blijven etc. Na een heleboel formulieren en stempels in verschillende kantoortjes mogen we doorrijden, Swaziland in. Het is hier heel anders dan in ZA, veel kinderen langs de weg die zwaaien. Zodra we stoppen gaan ze bedelen om snoepjes, of geld als ze iets voor ons doen zoals bijvoorbeeld gaten in de weg vullen met aarde of een dansje opvoeren.

Als voor de zoveelste keer kinderen langs de weg staan te dansen, stoppen we even. Ze proberen aandacht te krijgen voor hun handelswaar. deze bestaat uit stenen olifantjes. We kopen er een en Isabelle en Lyor delen de rol koekjes op. Als dank voeren ze weer een dansje op.

Langs de weg komen we vele malen een kraal tegen. Een hutje voor de man met hutjes er om heen voor iedere vrouw die hij bezit.

Op weg naar de kampeerplaats in het Nationaal Park van Swaziland, komen we een meertje tegen waar half op de oever een dode zebra ligt. Er om heen zwemt een krokodil, zorgvuldig uitzoekend hoe hij zijn prooi kan verschalken. Bah, we rijden maar snel door.

Opnieuw hebben we een pracht uitzicht op onze kampeerplaats. We kijken de hele vallei over. En als we voor de camper zitten komen de Nyala's ons nieuwsgierig begroeten. Isabelle en Lyor proberen hun te voeren met blaadjes en dan ook nog te aaien. Het lukt Lyor één keer. (geschreven is het minder leuk dan in het echt, aldus Isabelle)

De kampeerplaats heeft weer een braai. Dus wat doen we? Hout sprokkelen en gelijk een fikkie steken. We hebben nog marshmellows liggen waarmee Isabelle en Lyor gelijk aan de slag gaan. Lange stok zoeken, marsh mellow er op prikken, even draaien in het vuur en smullen maar!

's Avonds willen we genietenvan een optreden van de plaatselijke dansgroep. Maar helaas, ze moeten lopen komen (2 uur lopen) en het dreigt te gaan onweren. Het is dus te gevaarlijk voor hun. Het optreden wordt afgelast. Jammer. Dan maar op tijd naar bed en ondertussen naar buiten kijkend naar de weerlichten.

Hoe overleef ik Zuid Afrika - deel 4 Kruger Park

Daar staan we dan. Op een camping midden in het Kruger park. Slechts gescheiden door een simpel hek van alle wilde dieren! De wilde dieren komen gelukkig niet op het kampeerterrein, al horen we ze 's nachts wel brullen, roepen, fluiten etc. De apen, vogels en insecten hebben geen last van het hek en hun komen we dus wel tegen. Vooral de insecten doen Isabelle de stuipen op het lijf jagen. Bij het avondeten vloog er een kever van wel 5 cm rechtstreeks in mijn bord met macaroni. Isabelle wilde er hard voor weg rennen maar kwam er snel achter dat ze overal aan het rondvliegen waren. de enige veilige plek was in de camper zitten. Zelfs bij het tandenpoetsen vliegen ze rond en komen ze op jouw blote voeten terecht. Welkom in de natuur!

Vanochtend reden we het KrugerPark in. Al snel spotten we zebra's en een heleboel soorten vogels in allerlei kleuren en maten. Bij de ingang kochten we een boek met plaatjes, namen en pootafdrukken van alle dieren die we zouden kunnen tegenkomen. We kunnen nu tenminste alles wat we zien benoemen.

Vandaag een warme zonnige dag, 37 graden, dat betekent dat de wilde dieren in de schaduw gaan liggen en niet te zien zijn voor onze stadse ogen. Wel volop zebra's, giraffen en nijlpaarden (diep in het water).

Op de camping kunnen alle bezoekers met magneetjes aangeven welke dieren ze waar hebben gespot. We zien dat de leeuwen en cheetah's niet ver van ons vandaan gespot zijn en zodra de warmste tijd voorbij is (die we opvullen met zwemmen) stappen we weer in de camper om bij ondergaande zon nog beesten te kunnen spotten. Helaas, onze oogst is 'slechts' olifanten en giraffen buiten de standaard dieren als zebra's en impala's.

Je bent in Kruger Park of niet! Daarom staan wij op nog voor de zon op is om bij het openen van de gate weer het park in te kunnen rijden. Zo vroeg op de ochtend willen de beesten nog rondlopen. Daarna wordt het te warm.

HOERA, we hebben de BIG FIVE gespot: Neushoorn, Jachtluipaard, Olifant, Leeuw en Buffel! Voor de leeuw hadden we even hulp nodig. We zijn 's middags met een ranger in zijn truck op safari gegaan. Deze mag buiten de paden komen en zodoende kon hij de leeuw van dichtbij benaderen.

Isabelle en Lyor hebben hun favoriet bepaald van vandaag, Lyor de leeuw (hij zat goed en heeft er hele mooie foto's van gemaakt) en Isabelle gaat voor de zebra's en giraffen met kleintjes. Zelf ga ik voor het tafereel waarbij op een open vlakte zebra's en gnoe's aan het grazen waren vlak bij neushoorns en toen kwam er een grote kudde olifanten langs wandelen. Zo mooi, zo groots!

De volgende dag begint goed bij Lyor: soms haat ik God! Hij schrikt zich rot als er een vliegende kever bij het ontbijt recht op hem af vliegt. God wordt er bij gehaald omdat hij de beesten geschapen heeft. Zo simpel kan je het uitleggen.

Vandaag naar een andere plek in het Kruger Park gereden, tijdens de lunch was het vechten voor je eigen eten. Zodra je ook maar even was afgeleid had een aap al het eten van je bord afgenomen! Toen we het zagen bij andere mensen op de picknickplaats vonden we het grappig, maar toen het ons overkwam was het minder.

Tijdens de rit weer veel dieren gezien. Nu ook veel nijlpaarden die in een groot meer zaten waarboven een uitkijkpost was gebouwd. Hier konden we in alle rust (uit de camper) van de beesten genieten.

Hoe overleef ik Zuid Afrika - deel 3 Blyde Canyon

Gisteravond begon het héél hard te regenen en nu regent het nog steeds. De geplande rit langs Blyde Canyon kan niet doorgaan omdat het tijdens de rit gaat om de mooie vergezichten en die zijn er nu niet met al die wolken. We besluiten daarom om naar Moholoholo Rehabilitation Center te gaan. Een range waar ze wilde dieren opvangen en als ze weer hersteld zijn uitzetten in de natuur.

De reis er heen is al spectaculair. Eerst omdat ik vergeten was deafwasteil met vuilevaat veilig op te bergen. Deze stond nog boven op het aanrecht en bij de eerste de beste bocht gleed het de camper door. Jorgen schrok, stapte op de rem en toen hoorden we dat alles in honderduizendstukken brak. Snel opruimen en doorrijden.

Op weg naar de range komen we impala's tegen en heel veel gieren en zwarte (gemeenkijkende) ooievaars. Op de range kregen we een rondleiding langs alle wilde dieren die momenteel in de opvang zitten. Onverwachts boden ze ons de gelegenheid om een jachtluipaard te aaien. Toen Lyor naderde hielden ze hem strak beet, Lyor mocht alleen zijn billen en staart aaien en niet in het blikveld van de cheetah komen. Cheetah's weten drommels goed dat de kleinste mensen makkelijke prooien voor hun zijn. Grote mensen negeren ze. Omdat deze cheetah dat jachtgedrag nog vertoond, weten ze dat de cheetah grote kans heeft om straks weer te kunnen overleven in de vrije natuur. Op de range mochten we ook nog dicht bij een baby-neushoorn komen en waren we getuigen van het voederen van de hyena's. Wat een enge aggressieve beesten. Er werd een homp vlees in het midden van het terrein neergelegd, toen de kooien open en ratsj, daar stormden de beesten op het vlees af. En dan maar trekken met z'n allen tegelijk aan de prooi. Ik moet er niet aan denken er zelf tussen te staan!

's Avonds was er op de camping een film voor kinderen in de open lucht. Isabelle en Lyor gingen er heen. Ieder kind kreeg een matras, kussen en deken. In de pauze mochten we marshmellows braaien (bbq op z'n afrikaans) en toen zijnze snel terug naar de camper gelopen. Ik schrok er enorm van, want 's middags had ik dezelfde route gelopen en kwam ik bushbucks en kudu's tegen. Vooral de laatsten zijn groot genoeg om bang van te worden om 's avonds in het donker tegen te komen.

De volgende dag is het ietwat beter weer. We wagen het er op en gaan de canyon met allerlei vreemde namen bezoeken. Three Rondavels, naar de typische Afrikaanse hutten genoemd. God's Window omdat het uitzicht zo mooi is als in de hemel etc.

Jammer genoeg is het erg mistig en zien we alleen op het eind, wanneer de mist wat optrekt, hoe mooi het hier kan zijn. Terug op de camping staan Anushka en Odilia al weer te wachten op Isabelle en Lyor. Ze spreken Afrikaans en Engels en kunnen zo met elkaar praten. Ze komen er achter dat veel Nederlandse woorden ook in het Afrikaans zo zijn, dus ze begrijpen elkaar goed. Isabelle leert Odilia (4 jaar) het liedje Papagaaitje leef je nog. Vooral 'iejadeeja poef' slaat aan.

De was hangt weer aan de lijn. Er kwamen zwarte vrouwen op de camping langs om te vragen of we nog werk voor hun hadden. Het liefst doen ze ook onze afwas, maar daar kunnen wij NL-ers niet tegen. Een klusje van niks, zo gedaan, dat laten we toch niet door hun doen. De campingeigenaar legt uit dat de vrouwen dan helemaal niets verdienen. Wees blij dat ze willen werken en nietop oneerlijke wijze aan geld willen komen. Ok, in dat geval mogen ze onze was doen. Zij blij (ik eigenlijk ook) en als we terugkomen van het zwemmen hangt de was schoon aan de waslijn van onze camper!

Hoe overleef ik Zuid Afrika - deel 2 Sabie

Volgens Isabelle was het vandaag een supersaaie dag. 4 uur rijden in de bergen vol haarspeldbochten op weg naar Sabie.

De ochtend begon goed met fluitende vogels, apen die tikkertje speelden en Isabelle die in alle vroegte het zwembad in en uit sprong. Na het ontbijt zijn we via allerlei binnendoorweggetjes en kleine dorpjes met Europese namen als Belfast, Lydenburg en Dullstroom (vandaar die saaie dag van Isabelle) naar de LongTom Pass gereden. Een pass over 2100 meter met een spectaculair uitzicht, helaas kwamen we al snel in de wolken en zagen we niets meer. Vanaf de pass naar beneden zagen we de verschrikkelijke gevolgen van bosbouw: allemaal leeggekapte bergen.

In Sabie reden we naar camping Merrie Pebbles, een camping waar allemaal stoere Afrikaners staan met een pick up truck, een grote zilveren caravan en een heleboel mountainbikes. We vinden een mooi plekje bij de rivier en de kinderen duiken, hoe kan het ook anders, direct het zwembad in. Het water is lekker warm, er uit komen is héél koud.

Bij het boodschappen doen in het dorp lijkt het net alsof we in Europa zijn. We zien normale huizen, we zien iedereen, blank en zwart, hun inkopen doen in de supermarkt. Geen armoede en nog geen enkel spoor van wilde dieren. En toch ligt het Kruger park hier niet ver vandaan.

In de namiddag hebben we gedaan wat alle Zuid Afrikanen om ons heen ook doen. Houtblokken halen bij de 'Firewood'-stall, deze in de betonnen bak op onze campingplaats staat en dan een fikkie stoken. Leuk jôh! Dezelfde avond hebben we nog meer hout gehaald om zeker te zijn van een goed vuurtje in het donker.

De volgende dag is een rustdag. Maar al gauw kwamen we erachter dat dat alleen voor ons 'Jerommeke' geldt. Zo is de camper gedoopt voor de rest van de vakantie. Voor ons betekent een rustdag veel lopen en fietsen (mountainbiken) en dan ook nog 2 keer zwemmen. Bij elkaar dus een dubbele triathlon! Wat nu rustdag.

Omdat de mountainbikes op de camping al verhuurd waren zijn we lopend naar het dorp gegaan, daar stoere mountainbikes gehuurd. Vooral Lyor vond het geweldig, hij daagde dan ook gelijk Jorgen uit om een hele steile berg te beklimmen. Zonder enkele moeite kwam hij boven, Jorgen kreunend en steunend er achter aan.

We willen naar een beroemde waterval fietsen en krijgen een routekaart mee. We rijden dwars door het bos over kleine paadjes, komen zelfs op het parcour van een mountainbike-wedstrijd terecht. Ze halen ons links en rechts in. Aan het einde van de weg laten we de fietsen achter bij een 'ranger' en lopen de laatste meters naar de Bride Falls. Althans dat dachten we. Steil omhoog gaat het pad zonder einde. Op ons tandvlees komen we dan eindelijk boven en worden we beloond door een mooie waterval. Lekker bammetje eten op de rotsen onder de waterval en dan weer terug.

Hoe overleef ik Zuid Afrika - dag 1 en 2

Na een lange dagvlucht landden wij 's avonds laat op Jo'burg Airport (Johannesburg, Zuid Afrika). De douane zijn we snel door heen. Nu op zoek naar het hotelbusje. Deze staat niet direct bij de aankomsthal maar we moeten in het donker om een gebouw heen lopen en dan door een of ander gebouw lopen. Uiteindelijk staan we 'ergens', geen idee waar, maar er staan meer mensen om ons heen met koffers te wachten. Dat maakt me iets geruster. De verhalen die we over Zuid Afrikanen, Johannesburg en geweld in Nederland gehoord hebben maakt dat ik met 2 kinderen hier niet echt rustig sta. Helemaal niet als Jorgen besluit in zijn eentje terug te lopen om even geld te pinnen. De verhalen in NL gelovend is dat vragen om een beroving, en dat binnen een half uur na aankomst! Gelukkig komt hij snel terug mét geld. En gelukkig komt daar ook het hotelbusje aanrijden. Snel naar het hotel en dan hup naar bed.

's Ochtends worden we wakker van een enorm geraas iedere 20 minuten vlak boven ons hoofd. Als we het gordijn open doen dan zien we waarom. Op nog geen 100 meter boven ons zetten grote Boeings hun landing in om een kilometer verder te landen. Wat een lawaai!

De kinderen vinden het geweldig om te zien en na het ontbijt zwaaien ze vanuit het zwembad naar iedere vliegtuig dat overkomt.

Na het zwemmen, arriveert een medewerker van het camperverhuurbedrijf waar wij voor de komende 3 weken 'onze' camper hebben gehuurd. Zij rijdt ons door de buitenwijken van Jo'burg heen naar het bedrijf. Hier staat ons huis op wielen al klaar. Wat is ie gaaf!

Na de nodige uitleg gekregen over alles wat we moeten weten gaan we op pad. Jorgen achter het enorme stuur draait de openbare weg op en heeft nog even hulp nodig om te weten aan welke kant van de weg hij moet rijden (links). Al snel zitten we op de weg die ons ver van Jo'burg brengt. We rijden door prachtige natuur als we na 3 uur rijden de geasfalteerde weg af moeten op zoek naar de camping. 'Do not despair, you're almost there' staat er al langs de rode stoffige klei weg. Nog 10 km hobbelen dus. De kinderen vinden het geweldig en liggen op hun buik op het bed naar buiten te kijken naar de enorme rode stofwolk die de camper achterlaat.

Hoera, we zijn er. Werkelijk in the middle of nowhere arriveren we op een terrein waar ze houten huisjes verhuren maar waar we ook de camper neer kunnen zetten. We kiezen een heerlijke plek uit, zetten de stoelen buiten, doen de ijskast open en gaan genieten! Wat ideaal om zo snel na aankomst al buiten te kunnen zitten, niks geen tent opzetten of pootjes uitdraaien zoals bij een caravan. Om ons heen lopen de apen en ook wat pony's rond. Verderop stroomt de rivier. Het is hier heerlijk!

De kinderen zijn al verdwenen naar het zwembad en spelen daar in no time met blanke en zwarte Zuid Afrikaanse kinderen die héél raar opkijken als ze Isabelle en Lyor horen praten. Ze herkennen woorden, maar niet alles. Welk dialect praten wij dan? Nederlands!

Ik loop rond op het terrein en zie mensen volleyballen, ze vragen heel bedeesd of ik mee doe. Tuurlijk! Het zijn zwarte medewerkers van een bedrijf in Jo'burg die een dag met hun hele familie uit zijn, gefinancieerd door hun baas. Aan het eind van de middag moeten zij weer naar huis, tot die tijd hebben we veel lol met het volleyballen en kletsen.

Nog maar 24 uur geleden was ik in Europa en nu sta ik midden in de Zuid Afrikaanse natuur te genieten. De vakantie is begonnen!